,

,

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΚΟΝΙΤΣΗΣ

Ιερ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΘΑΡΙΟΣ

.

……….Το χωριό όπου γεννήθηκε ο ιερεύς Δημήτριος Καθάριος το 1898, είναι το Κάντσικον. Είναι χτισμένο στα ριζά τού Ταμπουριού, ενός μικρού υψώματος τής Πίνδου.

……….Ο π. Δημήτριος από παιδί εκκλησιαζόταν τακτικά, αγαπούσε να πηγαίνει στο ψαλτήρι και βοηθούσε τον ιερέα την ώρα τής λειτουργίας. Όλα αυτά έδειχναν καθαρά τον κρυφό πόθο τού παιδιού να γίνει ιερεύς. Σ’ αυτό τον έσπρωξαν και οι συγχωριανοί του που εκτιμούσαν τις αρετές του. Τίμιος, εργατικός, ίσιος, καλόκαρδος είχε κινήσει την προσοχή τους. Το 1928 έγινε εφημέριος τού χωρίου του.

……….Δραστηριότης και καλωσύνη στόλιζαν τον π. Δημήτριο σαν ιερέα. Φρόντιζε το μικρό ποίμνιό του με στοργή και αφοσίωση. Φροντίδα του ήταν η ανέγερσις ιερού ναού. Συγχρόνως έκαμε και εθνική εργασία, διαφωτίζοντας τους ενορίτας του σχετικά με τις σκοτεινές αρχές τού κομμουνισμού.

……….Τον έπιασαν το Νοέμβριο τού 1948. Τον μετέφεραν στο στρατόπεδο των κρατουμένων τους, το Μοναστήρι Φούρκας, που έδινε το υλικό στις ομαδικές εκτελέσεις τους. Απ’ αυτούς έπαιρναν εκείνους που σκότωναν, εκείνους που κάρφωναν με καρφιά στα χέρια και στα πόδια σε σημείο που δεν μπορούσαν να σταθούν όρθιοι. Απ’ εδώ έπαιρναν εκείνους που κρέμαζαν στα δένδρα τής Μονής. Εδώ οι συμμορίτες, αφού κρέμασαν σ’ ένα δένδρο τον π. Δημήτριο, τον έδερναν αλύπητα. Και κάτω είχαν ανάψει φωτιά που έβγαζε πολύ καπνό γιά να πνιγεί. Τον βασάνισαν έτσι μερικές μέρες.

……….Στο τέλος τον μετέφεραν στο Μοναστήρι τής Ζέρμας (Κονίτσης) κι εκεί τον ετουφέκισαν.

«Γώ Πνεύματι τω παναγίω, αγαλλομένη ψυχή, τους αικισμούς υπήνεγκε και τον επονείδιστον θάνατον».

***

Ἐπιμέλεια κειμένου καὶ εἰκόνας :  « Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο »

Πηγή: Το έργο τού Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου, «Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1942-1949.»

Γι' αὐτό, τῶν ἱερέων ποὺ ἐμαρτύρησαν γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἔθνος τους,  ἄς εἶναι ἡ μνήμη αἰωνίᾳ.