.
.,,,.
Οὐνία
.
,Τοῦ Πρωτοπρ. π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ
Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Αθηνών
.
……….Λέγοντας «Οὐνία», ἐννοοῦμε ἕνα θρησκευτικοπολιτικὸ σχῆμα, ποὺ ἐπινοήθηκε ἀπὸ τὸν Παπισμὸ γιὰ τὸν ἐκδυτικισμὸ τῆς μὴ λατινικῆς Ἀνατολῆς, τὴν πνευματικοπολικὴ δηλαδὴ ὑποταγὴ της στὴν ἐξουσία τοῦ Πάπα. Ἡ ἐπεκτατικὴ αὐτὴ κίνηση τοῦ Παπικοῦ Θρόνου, ὀνομαζόμενη ΟΥΝΙΑ ἤ ΟΥΝΙΤΙΣΜΟΣ στὴν γλῶσσα μας, ὀφείλει τὸ ὅνομά της στὴν λατινικὴ λέξη Ούνιο (UNIO-ἕνωση), ἀλλὰ μόλις τὸ 1596 ἔλαβε στὴν Πολωνία ἐπίσημα τὸ ὄνομα Οὐνία(UNIA-σλαβικὰ UNIJA).
……….Τὸ ὄνομα χρησιμοποιήθηκε τότε, γιὰ νὰ χαρακτηρισθῇ ὄχι μόνο ἡ ἑνωτικὴ κίνηση μὲ τὸν Πάπα, ἀλλὰ καὶ τὸ συγκεκριμένο σῶμα (κοινότητα) τῶν Ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι συνοδικὰ ἀπεφάσισαν ὄχι τὴν ὁλοτελὴ προσχώρησή τους στὸν Παπισμό, ἀλλὰ μόνο τὴν ἀναγνώριση τοῦ Πάπα ὡς πνευματικῆς κορυφῆς τους, διατηρῶντας τὰ λατρευτικὰ καὶ λοιπὰ ἔθιμά τους καὶ δίνοντας ἔτσι ἐξωτερικὰ τὴν ἐντύπωση τῆς συνέχειας καὶ παραμονῆς στὸ ἐθνικὸ πλαίσιό τους.
……….Ἡ ἰδέα τῆς Οὐνίας, ὡς μεθόδου καὶ τρόπου ὑποταγῆς, συναρτᾶται μὲ τὴν ἐπεκτατικὴ βούληση τῆς φραγκευμένης Παλαιᾶς Ῥώμης, συνισταμένη στὴν ἐξάπλωση καὶ ἐπιβολὴ τοῦ παπικοῦ πρωτείου ἐξουσίας. Γι’ αὐτὸ δὲν εἶναι περίεργη ἡ διαπίστωση, ὅτι ἡ Οὐνία, ὡς ἰδέα, γεννήθηκε καὶ ἀναπτύχθηκε παράλληλα μὲ τὴν Ἱερὰ Ἐξέταση (inquisitio). Ἱερὰ Ἐξέταση καὶ Οὐνία ἀποδείχθηκαν ἀμφιθαλλεῖς καρποὶ τοῦ παποφραγκικοῦ πνεύματος.
……….Καὶ ἡ μὲν Ἱερὰ Ἐξέταση ἀνέλαβε τὴν ἐπιβολὴ τῆς παποφραγκικῆς ἐξουσίας στὰ ὅρια τῆς φραγκοκρατουμένης Δύσεως, ἡ δὲ Οὐνία ἐπωμίσθηκε τὴν ἐπέκταση τῆς θρησκευτικοπολιτικῆς παπικῆς ἐξουσίας στὴν Ἀνατολή. Μὲ τὴν Ἱερὰ Ἐξέταση ἐπιδιωκόταν ἡ ἐξουδετέρωση τῶν ἀνυπότακτων στὴν παποφραγικὴ ἐξουσία· μὲ τὴν Οὐνία, ὁ ἐκλατινισμός, εἴτε ὡς κανονικὸς ἐκλατινισμός, εἴτε μὲ τὴν μέθοδο τῆς Οὐνίας, ἐκφραζόταν μὲ τὸ ῥῆμα: φραγκεύω (ἐφράγκευσε) ἤ περιφραστικά: ἔγινε φράγκος. Ἡ Οὐνία θὰ συμβαδίζῃ ἱστορικὰ μὲ τὴν Ἱερὰ Ἐξέταση. Ἡ μία λοιπόν, φωτίζει τὸ ρόλο τῆς ἄλλης…. .
Οἰκουμενισμός
.
……….Ἡ «Οἰκουμενικὴ Κίνηση» ξεκίνησε ὡς προσπάθεια πολλῶν χριστιανικῶν ὁμολογιῶν νὰ βοηθήσουν δῆθεν στὴν ἐπίλυση τῶν κοινωνικῶν προβλημάτων ποὺ μάστιζαν τὸν κόσμο μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ἡ ἵδρυση (1948) τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν» (Π.Σ.Ε.) συνοδεύτηκε καὶ ἀπὸ τὴν πρώτη παρατυπία τῶν ὀρθοδόξων οἰκουμενιστῶν ποὺ συμμετεῖχαν: ἀποδεχόμενοι τὸ ὄνομα τοῦ Π.Σ.Ε. δέχθηκαν πὼς ὅλες οἱ προτεσταντικὲς παραφυᾶδες ποὺ συμμετεῖχαν σ’ αὐτό, ἦταν «ἐκκλησίες», ἐνῶ τὸ Συμβούλιο τῆς Πίστεως σαφῶς παραδέχεται μόνο Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία αὐτή, ἡ Ὀρθόδοξη, ἔχει σαφῶς ἑνιαῖα πίστη, καὶ γι’ αὐτὸ εἶναι μία, ἀκόμη καὶ ἄν ἀποτελεῖται ἀπὸ πολλὲς τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες.