..
.
Τὸ ὁλοκαύτωμα τῆς 2ας Σεπτεμβρίου 1944
Στὶς 2 Σεπτεμβρίου 1944 ξημερώνει γιὰ τὸν Χορτιάτη ἕνα συνηθισμένο Σάββατο. Οἱ κάτοικοί του ξυπνοῦν ξεκινώντας τὶς δουλειὲς τῆς καθημερινότητάς τους. Πολλοὶ φεύγουν ἔξω ἀπό τὸ χωριὸ γιὰ τὶς συνηθισμένες ἀγροτικές ἐργασίες.Τίποτα δὲν προμήνυε τὴν καταστροφὴ ποὺ ἔμελλε νὰ ἀκολουθήσει, ἄν καὶ οἱ γερμανικὲς δυνάμεις εἶχαν τελευταῖα σκληρύνει τὴ στάση τους μπροστὰ καὶ στὴ διαφαινόμενη κατάρρευσή τους.
Ὅπως κάθε Σάββατο, ἕνα φορτηγάκι τῆς ὑπηρεσίας ὕδρευσης Θεσσαλονίκης μὲ δύο ὑπαλλήλους, συνοδευόμενο, ὡς συνήθως, ἀπό ἕνα στρατιωτικὸ ὄχημα τῆς γερμανικῆς φρουρᾶς, στὸ ὁποῖο ἐπέβαιναν, ἕνας γιατρὸς, ἕνας ἀξιωματικός καὶ ἕνας ὑπαξιωματικός, ξεκινάει ἀπό τὴν πόλη μὲ προορισμὸ τὶς πηγὲς τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς στὸ Χορτιάτη γιὰ τὴν ἀπολύμανση μὲ χλῶριο τοῦ νεροῦ, ἀπό τὸ ὁποῖο ὑδροδοτεῖτο μεγάλο μέρος τῆς Θεσσαλονίκης.
Τὴν ἴδια ὥρα μία ὁμάδα ἀνταρτῶν ἀπό τὸν λόχο τοῦ καπετᾶν Φλουριᾶ (Αντ. Καζάκου) ὑπό τὸν Βάϊο Ρικούδη, ἔχει κατέβει ἀπό τὸ βουνὸ, τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ καταφύγιό τους, καὶ βρίσκεται κρυμμένη στὴν περιοχὴ Καμᾶρα, στὸ ρωμαϊκὸ ὑδραγωγεῖο.
Γύρω στὶς 8:30 τὸ πρωῒ, τὸ προπορευόμενο ὄχημα τῆς ἐταιρεῖας ὕδρευσης, κινούμενο στὸ δημόσιο δρόμο τοῦ Χορτιάτη, πλησιάζει στὸ σημεῖο ὅπου παραφυλάει ἡ ἀντάρτικη ὁμάδα. Τὸ ὄχημα δὲν σταματᾶ στὸ σῆμα τῶν ἀνταρτῶν, οἱ ὁποῖοι ἀνοίγουν πῦρ ἐναντίον του.
Ἀπό τοὺς πυροβολισμοὺς σκοτώνεται ὁ ὑπάλληλος τοῦ δήμου, Σιδερίδης, καὶ τραυματίζεται ὁ συνάδελφός του. Σὲ κοντινὴ ἀπόσταση, ἀκολουθεῖ τὸ γερμανικὸ στρατιωτικὸ ὄχημα, ποὺ δέχεται καὶ αὐτό πυρὰ. Σκοτώνεται ἕνας λοχίας, ποὺ δέχεται σφαῖρα στὸ κεφάλι, καὶ τραυματίζεται ἕνας ὑπολοχαγός. Ὁ γιατρὸς, ὁδηγός τοῦ ὀχήματος, ἄν καὶ αἰφνιδιασμένος, καταφέρνει νὰ ξεφύγει καὶ κατευθύνεται στὸ Ἀσβεστοχῶρι, ὅπου στρατοπέδευαν γερμανικὲς δυνάμεις, ἀπ’ ὅπου καὶ ἐνημερώνονται γιὰ τὸ συμβὰν τὰ ἡγετικά κλιμάκια στὸ Ἀρσακλί (Πανόραμα) καὶ τὴν Θεσσαλονίκη.
Ἡ ἀντάρτικη ὁμάδα, μετὰ τὸ ἐπεισόδιο, ἀποσύρεται στὸ βουνὸ, στὴν περιοχὴ Λιβάδι, ὅπου βρίσκεται ὁ ὑπόλοιπος λόχος.
Στὸ μεταξὺ, στὸ χωριὸ, στὸ ὁποῖο ἔχει φθάσει ὁ ἀχός τῶν πυροβολισμῶν, ἐπικρατεῖ ἀνησυχία καὶ ἀναταραχή ὑπό τὸν φόβο ἀντιποίνων. Ὁ κόσμος βρίσκεται σὲ σύγχυση μὴ ξέροντας τὶ πρόκειται νὰ ἐπακολουθήσει καὶ τὸ τὶ πρέπει νὰ κάνει. Οἱ περισσότεροι τελικὰ ἀποφασίζουν νὰ φύγουν πρὸς τὸ βουνὸ, ὥστε νὰ κρυφτοῦν, ἀλλά ἀρκετές δεκᾶδες ἄτομα, κυρίως γυναικόπαιδα καὶ μεγαλύτεροι σὲ ἡλικία, παραμένουν.
Μαζὶ καὶ ὁ πρόεδρος Χρῆστος Μπατάτσιος, ποὺ ἐκτιμᾶ ὅτι μετὰ ἀπό τὶς ἐξηγήσεις ποὺ θὰ ἔδινε, δὲν θὰ ὑπῆρχαν ἐπιπτώσεις γιὰ τὸ χωριὸ, στηριζόμενος στὴν πεποίθησή του πὼς θὰ βοηθοῦσε ἡ καλὴ σχέση ποὺ εἶχε οἰκοδομήσει μὲ τὸν γερμανὸ διοικητὴ, τὸν ὁποῖο συστηματικὰ προμήθευε μὲ καυσόξυλα, ζωντανὰ κλπ…
Ὁλόκληρο τὸ τραγικὸ χρονικὸ τοῦ ὁλοκαυτώματος μπορεῖτε νὰ διαβάσετε στό : www.e-istoria.com
.