2 Οκτωβρίου
325 π.Χ.—«Ο υπό τον Κρήτα ναύαρχον τού Μ. Αλεξάνδρου Νέαρχον στόλος εξ 150 πλοίων, εφ’ ων επέβαινον 12.000 ναύται και στρατιώται και 2.000 αξιωματικοί, αναχωρεί από τον λιμένα των Παττάλων, διά να εξερευνήση τας ακτάς των Ινδιών, και να επισημάνει τους κόλπους, όρμους, ακρωτήρια, περιοχάς όπου υπήρχε ύδωρ κ.λπ. Ο περίπλους αυτός διήρκεσε 21 εβδομάδας, διηνύθησαν δε κατ’ αυτόν 21.000 στάδια (1308 μίλια). Ο Νέαρχος και ο σχεδόν σύγχρονός του Πυθέας, είναι οι δύο μεγάλοι Έλληνες θαλασσοπόροι και εξερευνηταί, οίτινες ήνοιξαν πρώτοι τον δρόμον των ανακαλύψεων, προηγηθέντες κατά 18 αιώνας τού Χριστοφόρου Κολόμβου». Ο θαλάσσιος δρόμος που συνέδεε τον δυτικό κόσμο με την Ινδία ήταν γνωστός στους Έλληνες πολύ πριν από την χριστιανική εποχή, αλλά και από την εποχή τού Αλεξάνδρου και τού Νεάρχου, καθώς ο τελευταίος είχε κατορθώσει να αποκτήσει έναν οδηγό από την Γερδωσία που γνώριζε την ακτογραμμή έως και τον κόλπο τού Ορμούζ (Αρριανός, Ινδικά 27,1). Μία από τις πληροφορίες που γνώριζε ο Νέαρχος πριν ξεκινήσει το ταξείδι, ήταν ότι έπρεπε να περιμένει τον βορειοανατολικό μουσώνα.
322 π.Χ..—Σύμφωνα με μία εκδοχή, σαν σήμερα απεβίωσε ο σπουδαίος Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης, από τα Στάγειρα Χαλκιδικής. Το 323 π.Χ. με την είδηση τού θανάτου τού Μ. Αλεξάνδρου και με την επαναφορά των αντιμακεδονιζόντων στην εξουσία των Αθηνών, ο Αριστοτέλης αντιμετώπισε ένα έντονα εχθρικό περιβάλλον. Κατηγορήθηκε γιά ασέβεια, γνωρίζοντας όμως τα πραγματικά κίνητρα και τις αληθινές προθέσεις των κατηγόρων του, και επειδή ήταν αποφασισμένος να εμποδίσει τους Αθηναίους «όπως διαπράξουν και δεύτερο αδίκημα κατά τής φιλοσοφίας», αποσύρθηκε στην Χαλκίδα πριν δικαστεί. Λίγους μήνες αργότερα απεβίωσε. Το σώμα του μεταφέρθηκε στα Στάγειρα, όπου θάφτηκε με εξαιρετικές τιμές. Όταν ο βασιλέας Φίλιππος Β΄, αποφάσισε να διευρύνει τις σπουδές τού διαδόχου του Αλέξανδρου, επέλεξε τον Αριστοτέλη. Γι’ αυτήν την τιμητική πρόσκληση είχαν συντελέσει, εκτός από την ήδη αναγνωρισμένη σοφία τού Αριστοτέλη, η προέλευσή του από την γειτονική στο Βασίλειο τής Μακεδονίας Χαλκιδική, ο δεσμός τής οικογένειάς του με την Μακεδονική Αυλή, και ο προστάτης του Ερμίας. Στον Αλέξανδρο φρόντισε να μεταδώσει το πανελλήνιο πνεύμα και θεωρείται βέβαιο ότι ο Αριστοτέλης συζητούσε μαζί του τα καθήκοντα των ηγεμόνων και την τέχνη τής διακυβερνήσεως. Στα «Πολιτικά» του, έδινε μεγάλη σημασία στην εκπαίδευση μελλοντικών ηγεμόνων, Ο Μ. Αλέξανδρος (όπως γράφει ο Πλούταρχος), αγαπούσε τον δάσκαλό του όσο και τον πατέρα του, διότι «[…] θαυμάζων ἐν ἀρχῇ καὶ ἀγαπῶν οὒχ ἧττον, ὡς αὐτὸς ἔλεγε, τοῦ πατρός, ὡς δι’ ἐκεῖνον μὲν ζῶν, διὰ τοῦτον δὲ καλῶς ζῶν…». Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τού ΑριστοτέλΗ ως φιλοσόφου, είναι ένας ρωμαλέος νους, που αρνιόταν να πιστέψει ότι ο κόσμος αυτός δεν ήταν απολύτως πραγματικός. Γι’ αυτόν, η Φιλοσοφία αποτελούσε προσπάθεια ερμηνείας τού φυσικού κόσμου.
811.—Ο Αυτοκράτορας Σταυράκιος (Δυναστεία Ισαύρων), ο οποίος σώθηκε μετά βίας και βαριά τραυματισμένος από τις μάχες με τους βούργαρους τον μήνα Ιούλιο, παραδίδει τον θρόνο στον γαμβρό του, Μιχαήλ Α΄ Ραγκαβέ, μετά από Στάση τού δεύτερου. Αποσύρθηκε σε μοναστήρι, όπου λίγους μήνες μετά (12/1/812), θα πεθάνει λόγω των τραυμάτων του. Επί τής βασιλείας τού Μιχαήλ Α΄, οι βούργαροι πολιόρκησαν την Αδριανούπολη και βάδισαν κατά τής Κωνσταντινουπόλεως. Θεωρηθείς υπεύθυνος γιά την νέα συμφορά λόγω τής αδράνειας που έδειξε, ο Μιχαήλ εκθρονίστηκε το 813 και στον θρόνο ανήλθε ο Λέων Ε΄ ο Αρμένιος.
829.—Μετά τον θάνατο τού Μιχαήλ Β΄ Τραυλού, στον θρόνο τής Ρωμανίας ανεβαίνει ο γυιός του, Θεόφιλος, με θαυμάσια εκπαίδευση αλλά φανατικός εικονομάχος. Βασίλευσε έως το 842. Την εποχή τής βασιλείας του, τα γράμματα και οι τέχνες βρήκαν μεγάλη υποστήριξη στην Κωνσταντινούπολη. Στην εξωτερική του πολιτική αντιμετώπισε πολλά προβλήματα με τους Άραβες, τους οποίους νίκησε στην αρχή, αλλά τελικά ξεκίνησαν ιερό πόλεμο εναντίον του, κατέστρεψαν πολλές περιοχές τής Μικράς Ασίας και παραλίγο να διαλύσουν την Αυτοκρατορία. Νυμφεύθηκε την Θεοδώρα, προτιμώντας την από την Κασσιανή, μετά την απάντηση που τού έδωσε (ως υποψήφια νύφη) σε ερώτημά του γιά τις γυναίκες. Ο εικονομάχος Αυτοκράτορας κατέφυγε σε σκληρούς διωγμούς των εικονολατρών και αυστηρές τιμωρίες. Σχετικά με την περίοδο τής εικονομαχίας, υπήρξε η σοβαρότερη κρίση τής μέσης περιόδου τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία, όντως, απείλησε να τινάξει το κράτος στον αέρα. Κατά βάθος η εικονομαχία ήταν έριδα μεταξύ των ανατολικών ανεικονικών δοξασιών, και τού ελληνικού πνεύματος τής θείας απεικονίσεως, δηλαδή αντανακλούσε την σύγκρουση δύο κόσμων. Επομένως, η έκβαση αυτής τής διαπάλης θα έδινε στο κράτος την οριστική του μορφή και θα προσδιόριζε την θέση του.
968.—Μετά από πολύμηνη παραμονή, ο Λουιτπράνδος, επίσημος πρεσβευτής τού Όθωνα Α΄, αποχωρεί από την Βασιλεύουσα. Οι βάρβαροι με την αποστολή τού Λουιτπράνδου, είχαν την απαίτηση ο βασιλιάς τους να νυμφευθεί πριγκίπισσα τής Ρωμανίας και να λάβει ως προίκα μέρος των κτήσεων τής Αυτοκρατορίας στην Μεγάλη Ελλάδα.
1187.—Σαν σήμερα στα Ιεροσόλυμα, τα προσκυνήματα αποδίδονται στους Ρωμιούς από τον Άραβα Σαλαδίνο (Σαλαντίν). Όταν μετά την συντριπτική ήττα (4/7/1187) των Σταυροφόρων τής Β΄ Σταυροφορίας, ο μουσουλμάνος Σαλαδίνος εισήλθε στην Ιερουσαλήμ μετά από 88 χρόνια κατοχής της από τους Φράγκους, μεταξύ άλλων εξέδωσε και επίσημο διάταγμα, σχετικά με την απόδοση τού Παναγίου Τάφου και τού Γολγοθά πάλι στους Έλληνες. Στην απόφαση αυτή συνέβαλε η συμμαχία του με τον Αυτοκράτορα Ισαάκιο Άγγελο. Το διάταγμα τού Σαλαδίνου ανέφερε και τα εξής: «[…] Από τώρα προστάζω ο πατριάρχης των Ρωμαίων τον οποίο έχει εδώ η Ιερουσαλήμ, να ορίζει όλα τα γένη των Ναζωραίων (Χριστιανών), όσοι δηλαδή έρχονται εδώ, Αρμένιοι, Κόπτες, Σύριοι, Νεστοριανοί και Φράγκοι και όσα άλλα έθνη είναι Ναζωραίοι. Τον Καμαμέ (Ναό τής Αναστάσεως) αυτός να τον ορίζει, και στον λεγόμενο Τάφο τού Ιησού, αυτός να εισέρχεται και να λαμβάνει το Φως από εκεί, και να το μεταδίδει σε όλους τους Ναζωραίους. Και ο Ναός (τής Αναστάσεως) να μείνει εις το εξής απείρακτος και κανείς από τους μουσουλμάνους να μην τολμήσει να τον μετατρέψει σε τζαμί, οι δε Ναζωραίοι να εισέρχονται ανεμπόδιστα σε αυτόν. Έτσι προστάζω και κανείς από τους μουσουλμάνους να μην τολμήσει να παραβεί την προσταγή μου.»
1540.—Ὑπογράφεται μὲ γαλλικὴ μεσολάβηση, Συνθήκη εἰρήνης ἡ ὁποία τερματίζει τὸν τρίτο βενετοτουρκικὸ πόλεμο. Βάσει τῆς Συνθήκης, ἡ Ἀστυπάλαια παραχωρήθηκε ὁριστικὰ στοὺς τούρκους. Ἡ Ἀστυπάλαια πέρασε στὰ χέρια τῶν Φράγκων μετὰ ἀπὸ τὴν τέταρτη Σταυροφορία τοῦ 1204 καὶ τὸ μοίρασμα τῶν νησιῶν τοῦ Αἰγαίου. Μὲ ἕνα μεσοδιάστημα ποὺ οἱ Φράγκοι τὴν ἔχασαν ἀπὸ τοὺς Βυζαντινούς, παρέμεινε ὑπὸ τὴν κυριαρχία τῶν Κουερίνι γιὰ 300 σχεδὸν χρόνια, κατὰ τὰ ὁποῖα φρόντισαν νὰ μεγαλώσουν τὸ κάστρο της. Μὲ τὴν ἐμφάνισή ὅμως τοῦ Βαρβαρόσα στὸ Αἰγαῖο, ἡ Ἀστυπάλαια ὅπως καὶ τὰ ὑπόλοιπα νησιά περιῆλθε ὑπὸ τὸ νέο μουσουλμανικὸ καθεστὼς κατοχῆς. Λόγῳ τῆς ἀπομονώσεώς της, μπόρεσε νὰ διατηρήσῃ ἐλεύθερη τὴν αὐτοδιοίκησή της, μὲ τὴν ὑποχρέωση καταβολῆς ἐτήσιου φόρου στὴν Ὑψηλὴ Πύλη. Ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια οἱ κάτοικοι διατήρησαν τὴν Ἑλληνικότητά τους καὶ ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἦταν ἡ ἐπίσημη ἀνάμεσα στὶς κοινοτικὲς ἀρχὲς τοῦ τόπου, στὶς ἀρχὲς τῆς Ῥόδου καὶ τῆς Πύλης.
.—Με την ίδια Συνθήκη ειρήνης, η Βενετία έχασε το Ναύπλιο και την Μονεμβασία, όπως επίσης και τις Βόρειες Σποράδες καθώς και άλλα νησιά τού Αιγαίου. Η τουρκία απέδωσε στην Βενετία τα καταληφθέντα νησιά τού Ιονίου, εκτός από την Λευκάδα, τις Κυκλάδες, Σκύρο, Σκίαθο, Σκόπελο και Κρήτη.
1570.—Οι τούρκοι πολιορκητές τής Αμμοχώστου, καταφέρνουν να υψώσουν άλλα δύο πολιορκητικά φρούρια έξω από τα τείχη τής πόλεως σε μικρή απόσταση. Τα εξόπλισαν με μεγάλα κανόνια που μετέφεραν από την ήδη αλωμένη Λευκωσία.
1588.—Την νύκτα τής 2ας προς 3η Οκτωβρίου, κατά την διάρκεια ιερής ολονυχτίας που τελούσαν οι μοναχές προς τιμήν τού Αγίου Διονυσίου τού Αρεοπαγίτη (πολιούχου Αγίου τής Αθήνας) στο εκκλησάκι τού Αγίου Ανδρέα, οι τούρκοι εφορμούν εκ νέου, συλλαμβάνουν την Αγία Φιλοθέη και έπειτα από βασανιστήρια την εγκαταλείπουν ημιθανή έξω από την μονή της. Λίγους μήνες αργότερα, το ταλαιπωρημένο από τα τραύματα κορμί τής Αγίας, θα εγκαταλείψει τα εγκόσμια.
1608.—Ο στόλος των κουρσάρων τής Φλωρεντίας, συναντά τουρκική νηοπομπή κοντά στην Ρόδο, αποτελούμενη από σαράντα δύο πλοία τα οποία αρχίζουν να καταδιώκουν. Συνέλαβαν δέκα από αυτά με πλούσια λεία. Φανταστείτε ότι ένα μόνο γαλιόνι (είδος πλοίου) το οποίο πιάστηκε, μετέφερε πεντακόσιους τούρκους, εκ των οποίων οι διακόσιοι εβδομήντα συνελήφθησαν ζωντανοί (ως σκλάβοι). Τα υπόλοιπα τουρκικά πλοία γιά να σωθούν, κατέφυγαν στο λιμάνι τής Ρόδου, με την συγκομιδή των κουρσάρων να ανέρχεται συνολικά στο μυθικό γιά την εποχή ποσό τού ενός εκατομμυρίου δουκάτων. Τα λάφυρα περιελάμβαναν και πολύτιμα εμπορεύματα από τις Ινδίες, εξακόσιους σκλάβους εκ των οποίων εκατό έμποροι, με δυνατότητα να εξαγοραστούν από τους Εβραίους τής Θεσσαλονίκης.
1615.—Μικτός στόλος δέκα πέντε πλοίων τού Αγίου Στεφάνου και τής Σικελίας, αρπάζει τουρκικό εμπορικό στα στενά τής Σάμου με είκοσι τέσσερεις τούρκους γιά σκλάβους. Συνολικά, εκείνο το διάστημα, κατεδίωξαν δώδεκα τουρκικά πλοία εκ των οποίων συνέλαβαν τα δέκα.
1673.—Κατά την διάρκεια εκστρατείας των τούρκων στην Πολωνία, απεβίωσε ο πρώτος Έλληνας Μεγάλος Δραγουμάνος (διερμηνέας) τής Υψηλής Πύλης, Παναγιώτης Νικούσιος. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1613 και είχε καταγωγή από την Τραπεζούντα τού Πόντου. Εκτός τής αραβικής, τής περσικής και τής τουρκικής γλώσσας, έμαθε την λατινική και την ιταλική μετά από την παραμονή του στην Δύση. Αρχικά εργάστηκε γιά την πρεσβεία τού αυτοκράτορα των Γερμανών, και άλλων ευρωπαϊκών χωρών, αλλά αργότερα επέλεξε να αφιερωθεί στην αποκλειστική υπηρεσία τής Πύλης. Κατά την πολιορκία τού Χάνδακα από τους τούρκους, τού είχαν ανατεθεί οι διαπραγματεύσεις με τους Ενετούς. Ο Νικούσιος βοήθησε οικονομικά στην οικοδόμηση τού ναού τού Αγίου Πέτρου τού Νέου στο Βουκουρέστι, και αφιέρωσε ως μετόχια στην Μονή τής Αγίας Αικατερίνης τού Σινά, δύο ναούς στην Κρήτη και στην Αρκαδία τους οποίους είχε αγοράσει. Ήταν τέτοια η εκτίμησή που είχαν στο πρόσωπό του οι οθωμανοί, πού σε συζήτησή περί τής ορθής πίστεως των Χριστιανών, παρ’ όλο που τα επιχειρήματά του ανάγκασαν τον Βανή εφέντη να διακόψει την συζήτηση, τού επιτράπηκε να πιστεύει σε όποια θρησκεία επιθυμούσε. Ο μέγας βεζίρης επέτρεψε την ταφή τής σορού του στην Κωνσταντινούπολη με τις μέγιστες δυνατές τιμές, παρά το ότι δεν είχε ασπαστεί το Ισλάμ. Στην θέση τού Μεγάλου Δραγουμάνου τής Πύλης, τον διαδέχτηκε ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, «ο εξ απορρήτων». Κατά τον δέκατο έβδομο αιώνα, πολλοί ήταν οι επιφανείς διερμηνείς (δραγουμάνοι) ελληνικής καταγωγής όπως ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ο Κωνσταντίνος Μουρούζης, ο Γρηγόριος Γκίκας, ο Νικόλαος Σούτσος κ.α.
1781.—Ο Μαλτέζος (με αγγλική σημαία) κουρσάρος Lorenzi, ενώνει τις δυνάμεις του με τον Ζακυνθινό πειρατή Ντεληκωσταντή πραγματοποιώντας κοινές εξορμήσεις και σκορπώντας τον τρόμο.
1794.—Οι τούρκοι αποκεφαλίζουν στην Ηλιούπολη τον νεομάρτυρα Γεώργιο από την Φιλαδέλφεια. «Ὁ Χατζῆ-Γεώργιος γεννήθηκε στήν Φιλαδέλφεια Μικρᾶς Ἀσίας καί στό ἐπάγγελμα ἦταν ῥάπτης. Ὅταν κάποτε στήν κώμη Καρατζασοῦ σκοτώθηκε ἕνας μεθυσμένος καί οἱ Ὀθωμανικές Ἀρχές ζήτησαν ἀπό τους ραγιᾶδες νά πληρώσουν πρόστιμο, ὁ Γεώργιος δήλωσε μωαμεθανός καί ἀμέσως περιτμήθηκε! Ὅταν συνῆλθε ἀπό τήν πτώση του, κατέφυγε στό Ἅγιον Ὄρος, ὅπου ἔμεινε χρόνο ἱκανό, προετοιμαζόμενος με τήν μετάνοια καί τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν δημόσια ἀποκατάστασι τῆς ἀποστασίας του. Τελειώθηκε μέ ἀποκεφαλισμό στό Καρατζασοῦ μετά ἀπό φοβερά βασανιστήρια. Ἡ μνήμη του τιμᾶται τήν 2α Ὀκτωβρίου.»
1800.—Από ένα υπόμνημα τού Κόμη Θ.Β. Ροστοψίν, ευνοούμενου τού Τσάρου τής Ρωσίας, μαθαίνουμε την αλλαγή και αμετάκλητη (πλέον) μεταστροφή τής πολιτικής τής Ρωσίας ως κατακτητικής χώρας, με βλέψεις έως την Μεσόγειο. Αφορμή στάθηκε η Σύμβαση τής Κωνσταντινουπόλεως (βλ. 21/3ου), και, έκτοτε, «[…] ἡ Ῥωσία θέλει λάβει τὴν Ῥωμυλίαν, Βουλγαρίαν καὶ Μολδαυίαν», καθώς επίσης ό,τι άλλο μπορεί να αρπάξει.
1801.—Η λεγόμενη «Έντιμος Αντιπροσωπεία», αποφασίζει την σύνταξη νέου Συντάγματος (το οποίο εγκρίνεται στις 21 Οκτωβρίου) και αναλαμβάνει προσωρινά την διακυβέρνηση τής Επτανήσου Πολιτείας. Η Πολιτεία τής Επτανήσου δημιουργήθηκε κατόπιν επαναστάσεως που υποδαύλισε η συμμαχία Ρωσίας-τουρκίας εναντίον των Γάλλων, οι οποίοι κατείχαν τα νησιά έως τότε. Στις 21 Μαρτίου 1800, με την Συνθήκη τής Κωνσταντινουπόλεως, σχηματίστηκε η Πολιτεία των Επτά Ενωμένων Νησιών, το πρώτο ενιαίο ανεξάρτητο Ελληνικό κρατικό μόρφωμα. Από το 1801 έως το 1802, ο Ιωάννης Καποδίστριας είχε διατελέσει έκτακτος επίτροπος τής Επτανήσου Πολιτείας, προσπαθώντας να συνενώσει τις συγκρουόμενες παρατάξεις.
1807.—Μία επιστολή με σημερινή ημερομηνία, γνωστοποιεί ότι παρά την ανακωχή, ο κουρσάρος Σαχίνης κατέλαβε δύο πλοία τής Κάσου (των Τζέμπο και Κωστή ρεΐζη) έξω από την Ρόδο. Οι Έλληνες κουρσάροι συνέχισαν τις επιθέσεις, κατά βάσιν σε οθωμανικούς στόχους. Την συγκεκριμένη επιστολή είχε γράψει ο Κρητικός Γεράσιμος και αφορούσε εμπορεύματα τα οποία προορίζονταν γιά την Κρήτη.
1822.—Ο Νικ. Οικονόμου, με δεύτερη επιστολή του προς τους προκρίτους τής Ύδρας, γνωστοποιεί την μεγάλη δυσκολία να συγκεντρώσει τα χρήματα τής επιβολής έκτακτης εισφοράς την οποία επέβαλλε η Προσωρινή Διοίκηση τής Ελλάδος (βλ. 19/1ου). Την πρώτη επιστολή απέστειλε στις 6 Ιουνίου, ενώ οι κάτοικοι των νησιών έβρισκαν διάφορες προφάσεις.
1823.—(2 και 3 τού μηνός) Οι τούρκοι καταπνίγουν την επανάσταση στην Κρήτη. Χαρακτηριστικό είναι το επεισόδιο τού σπηλαίου τού Μελιδονιού, στο οποίο είχαν καταφύγει περίπου 370 άτομα (άνδρες και γυναικόπαιδα) που δεν ήθελαν να παραδοθούν. Οι τούρκοι πέταξαν αναμμένα υλικά στην είσοδο τού σπηλαίου, με αποτέλεσμα να βρουν το θάνατο από ασφυξία οι έγκλειστοι σ’ αυτό.
.—Αποτυχημένη επίθεση τουρκαλβανών τού Ομέρ Βρυώνη και τού Μουσταή κατά τού Αιτωλικού (ή Ανατολικού). Ένα μήνα μετά, εγκατέλειψαν παντελώς την προσπάθεια.
1827.—(14/10 ν.ημ.) Απεβίωσε στο Λονδίνο ο Φιλέλληνας Φρειδερίκος Νορθ, 5ος κόμης τού Γκίλφορντ. Ο κόμης τού Γκίλφορτν μελέτησε ιδιαίτερα τον ελληνορθόδοξο κόσμο και το 1791, στην Κέρκυρα, ασπάστηκε την Ορθοδοξία και έλαβε το όνομα Δημήτριος. Η ανάμειξη τού Φρειδερίκου Νορθ στα ελληνικά εκπαιδευτικά, είναι υποδειγματική περίπτωση των αποτελεσμάτων τής γοητείας των κλασικών σπουδών. Πέραν τού θερμού φιλελληνισμού του που τον προέτρεπε να δηλώνει ότι είναι «Έλλην και όχι Φιλέλλην», και τον έκανε ενθουσιωδώς αποδεκτό από τους Έλληνες, ο κόμης τού Γκίλφορντ διέθετε και την πρωταρχική ύλη γιά την ανάληψη ενός τόσο σοβαρού εγχειρήματος· πολιτικές προσβάσεις, τεράστια περιουσία, διοικητικές και οργανωτικές ικανότητες, ήθος και ευγενικό χαρακτήρα.
.—Ο Φαβιέρος αποφασίζει επίθεση στην τουρκοκρατούμενη Χίο και ξεκινά από τα Μέθανα με σκοπό την απελευθέρωση τής νήσου. Αφ’ ότου έπεσε η Ακρόπολη των Αθηνών, ο Γάλλος Φιλέλληνας υπερασπιστής της, στρατηγός Κάρολος Φαβιέρος, δεν μπορούσε να δεχτεί την ήττα. Η ναυμαχία στο Ναβαρίνο τού έδωσε την ευκαιρία· θα χτυπούσε την υπό οθωμανική κατοχή Χίο. Στις 17 Οκτωβρίου θα αποβιβαστεί στην νήσο με 2.000 άνδρες.
.—Οι στόλοι τής Αγγλίας και τής Ρωσίας πλέουν προς το Ναβαρίνο, ενώ ο γαλλικός πηγαίνει στην Ζάκυνθο γιά ανεφοδιασμό. Οι Ρώσοι έφτασαν στο Ιόνιο πέλαγος δυτικά τής Ζακύνθου στις 27 τού προηγούμενου μήνα. Στις 8 Οκτωβρίου, ενωμένοι οι 3 στόλοι, θα συγκρουστούν στον κόλπο τού Ναβαρίνου με τον τουρκοαιγυπτιακό.
1828.—(ν.ημ.) Τὸ Γαλλικὸ Ἐκστρατευτικὸ Σῶμα ἐκδιώκει τὰ τελευταῖα τουρκοαιγυπτιακά στρατεύματα τοῦ Ἰμπραὴμ ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο, τὰ ὁποῖα, ἀγνοῶντας τὶς ἐπιταγὲς τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, συνέχιζαν νὰ περιφέρονται καίγοντας, καταστρέφοντας καὶ ξεριζώνοντας τὰ πάντα, έχοντας σκοπὸ νὰ τὴν μετατρέψουν σὲ ἔρημο. Ὅταν ὁ Καποδίστριας ἔφτασε ὡς κυβερνήτης στὴν Ἑλλάδα στὶς ἀρχὲς τοῦ 1828, μεγάλο μέρος τῆς Πελοποννήσου βρισκόταν ἀκόμα ὑπὸ τὸν ἔλεγχο τῶν στρατευμάτων τοῦ Ἰμπραήμ, ἐνῷ ὁ Κιουταχὴς εἶχε καταλάβει ὅλη τὴν Στερεά. Σὲ αὐτή τὴν ἀρχικὴ φάση, ἑστίασε (μεταξὺ πολλῶν ἄλλων) τὶς προσπάθειές του στὴν ἀποχώρηση τῶν τουρκοαιγυπτιακῶν ὀρδῶν ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο καὶ στὴν ἀπελευθέρωση αἰχμαλώτων. Στὸ πλαίσιο αὐτῆς τῆς προσπάθειας, ἦταν καὶ ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλε στὸν Ἰμπραήμ τὴν Ἄνοιξη τοῦ 1828 (σὲ διπλωματικὸ βεβαίως ὕφος), ζητῶντας του τὴν ἀπελευθέρωση αἰχμαλωτισθέντων Ἑλλήνων.
1862.—Σαν σήμερα, ημέρα Τρίτη, το βασιλικό ζεύγος, Όθων και Αμαλία, αναχωρεί από το λιμάνι τού Πειραιά. Ενώ ο σκοπός τού ταξιδιού ήταν μία περιοδεία στην Ελλάδα μέχρι να αποκλιμακωθεί η ένταση στην χώρα, τελικά δεν επιστρέψουν ποτέ ξανά στην πρωτεύουσα (βλ.& 1/10).
1903.—Ὁ Καπετὰν Ζέρβας τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνα, Δοῦκα Δούκας ἀπὸ τὶς Σέρρες, «[…] ἐγκατέλειψε τὴν οἰκογένειά του καὶ ὅλα του τὰ ὑπάρχοντα γιὰ νὰ καταταγῇ ἐθελοντὴς στὸν Ἑλληνικὸ στρατὸ ὅπου ἐκπαιδεύτηκε στρατιωτικὰ σὲ κρυφὸ ἔμπεδο ἀντάρτικο στρατόπεδο». Ο πρόξενος Σακτούρης, σε αναφορά του γιά τον Μακεδονομάχο μας, έγραψε: «[…] Εἰς τὸν νέον τοῦτον, ἀνήκοντα εἰς καλὴν τῶν Σερρῶν οἰκογένειαν, θαυμαζόμενον καὶ λατρευόμενον καθ’ ἄπασαν τὴν περιφέρειαν καὶ ἐξυμνούμενον ἤδη εἰς πατριωτικὰ ἄσματα, ὀφείλεται καὶ θὰ ὀφείλεται ἐθνική εὐγνωμοσύνη». Ὁ Γενικὸς ἀρχηγὸς τῶν ἀνταρτῶν τῆς Ἀνατολικῆς Μακεδονίας, ἦταν εὐφυής, δραστήριος, ἀνδρεῖος, ἀκούραστος, λογικός, συνετός, σεμνός, μὲ ἁγνότητα προθέσεων, μὲ τεράστια ὑπομονή καὶ ἐπιμονή, μὲ ἰσχυρὴ θέληση, ἀληθινὸς μαχητὴς μὲ στρατηγικὲς ἱκανότητες, ὁ πρῶτος καὶ καλύτερος ὁπλαρχηγὸς τῶν μακεδονομάχων τῆς περιοχῆς. Ἔνθερμος μέχρι θυσίας πατριώτης.
.—Συνάντηση των αυτοκρατόρων τής Ρωσίας Νικόλαου Β΄ και τής Αυστροουγγαρίας Φραγκίσκου Ιωσήφ (2-3 Οκτωβρίου) στην πόλη τής Στύρια (Αυστρία), με αφορμή την αιματηρή επέμβαση των τουρκικών στρατευμάτων προς καταστολή τής εξεγέρσεως τού Ήλι Ντεν. Η αντίδραση που δημιουργήθηκε στην Ευρώπη, επέβαλε στην οθωμανική αυτοκρατορία την εφαρμογή ενός προγράμματος γνωστού ως «πρόγραμμα Murzsteg», το οποίο αφορούσε διοικητικές μεταρρυθμίσεις στις διοικητικές περιφέρειες (βιλαέτια) Θεσσαλονίκης, Μοναστηρίου και Κοσσυφοπεδίου. Λόγω των εξελίξεων, οι ελληνικές κυβερνήσεις θα υποχρεωθούν να ακολουθήσουν πιό επιθετική πολιτική στο Μακεδονικό Ζήτημα. Σημειωτέον ότι με την επέμβαση και συνδρομή τής Ρωσίας η βουργαρία εκδήλωσε ξανά το αχαλίνωτο και αρπακτικό της πνεύμα, με το οποίο έβλεπε όλους τους άλλους γειτονικούς λαούς σαν νάνους, υποχρεωμένους να υποκύπτουν στην θέλησή της.
1907.—Συμμορία βούργαρων έκλεψε κοπάδι εκατό προβάτων από το ποίμνιο ενός τούρκου μπέη από το Πετρίτσι, και σκότωσε τον ποιμένα (στοιχεία Σάκης Αραμπατζής).
1910.—Ανακοίνωση των Ανακτόρων τονίζει ότι ο βασιλέας ‘’[…] κατέληξεν εἰς τὸ νὰ ἐγκρίνῃ καθ’ ὁλοκληρίαν τὰς γνώμας τοῦ κ. Βενιζέλου’’.
.—Ο Ελευθέριος Βενιζέλος σχηματίζει την πρώτη κυβέρνησή του, η οποία θα ορκιστεί στις 6 Οκτωβρίου.
1912.—Εμπρός στην απειλή από την επιστράτευση την οποία κήρυξαν οι Μεγάλες Δυνάμεις, ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών προβαίνει σε διφορούμενες δηλώσεις. Ούτε λίγο ούτε πολύ, είπε πως, οι Μεγάλες Δυνάμεις είναι υποχρεωμένες να επιβάλλουν στα Χριστιανικά κράτη τής Ελληνικής Χερσονήσου την κατάπαυση τής εμπολέμου κατά της τουρκίας καταστάσεως, και τότε μόνο θα σκεφτούν (ενν. οι τούρκοι) την επαναφορά των προνομίων που είχαν οι υπόδουλοι προς αυτούς χριστιανοί, τόσο των «ευνοϊκών» νόμων τού 1880, όσο και την αύξηση των χριστιανών βουλευτών εντός τής οθωμανικής αυτοκρατορίας.
.—Η ευόδωση των προσπαθειών των Κρητών αντιπροσώπων να παραστούν ενώπιον τής Βουλής των Ελλήνων. Σαν σήμερα, «[…] γίνονται δεκτοί από την ελληνική Βουλή οι Κρήτες βουλευτές, μετά από πολύμηνη προσπάθειά των να μετάσχουν των εργασιών της, ώστε να επισπευσθεί η Ένωσις τής Μεγαλονήσου με την Ελλάδα». Είχαν προηγηθεί τα επεισόδια την Άνοιξη τού 1912, και η εκδίωξη των Κρητών αντιπροσώπων από την Ελληνική Βουλή με την χρήση αστυνομικής δυνάμεως κατόπιν εντολής τής τότε κυβερνήσεως Βενιζέλου. Ακολούθησε η σύλληψή τους από πολεμικό των Μεγάλων Δυνάμεων, όταν προσπάθησαν ακόμα μία φορά να παραστούν σε συνεδρίαση τής ελληνικής Βουλής.
.—Ιταλία και τουρκία υπογράφουν Συνθήκη ειρήνης, τερματίζοντας με αυτόν τον τρόπο τον μεταξύ τους πόλεμο από το 1911. Με αυτή την Συνθήκη, δόθηκε η ευκαιρία στην Υψηλή Πύλη να μεταφέρει τις δυνάμεις της στο αναδυόμενο μέτωπο των Βαλκανίων. [Στοιχεία Αριστοτέλης Σπυριδόπουλος.]
.—Οἱ Μεγάλες Δυνάμεις δίνουν ἐντολή στὴν Ἑλλάδα νὰ ἀνακαταλάβῃ τὴν Βόρειο Ἤπειρο γιὰ λόγους ἀσφαλείας. Συνολικὰ τὸ βόρειο τμῆμα τῆς Ἠπείρου ἐλευθερώθηκε τέσσερεις φορὲς στὴν σύγχρονη ἱστορία μας, χάρις στὴν ἀλύγιστη ἑλληνική ψυχὴ καὶ στὸ αἷμα ποὺ χύθηκε [Βορειοηπειρωτῶν, Ἐθελοντῶν καὶ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ], σὲ δύο βαλκανικοὺς καὶ δύο παγκόσμιους πολέμους. Ὅμως, καὶ τὶς τέσσερεις φορές, ἡ ἐμπιστοσύνη ποὺ δείξαμε στὶς ὑποσχέσεις τῶν «Συμμάχων» καὶ ἡ ὑποχωρητικότητα τῶν ἐκάστοτε ἑλλαδικῶν κυβερνήσεων, εἶχαν σὰν ἀποτέλεσμα ἡ γῆ τῶν ἀετῶν νὰ παραμένει ἀλύτρωτη.
1915.—Από τηλεγράφημα τού Βρετανού Πρέσβη (Elliot) στην Αθήνα, μαθαίνουμε ότι η προσφορά τής Δράμας και τής Καβάλας στους βούργαρους από την πλευρά των Γάλλων, ακυρώθηκε. Βεβαίως, ο λόγος δεν ήταν η χλιαρή διαμαρτυρία τής ηγεσίας τής Ελλάδος, αλλά η απαίτηση των βούργαρων να τους αποδοθεί ολόκληρη η Μακεδονία αλλά και η Θάσος (…) Νωρίτερα, στις 3 Αυγούστου, οι διαπραγματευτές τής Τριπλής Συμμαχίας (ΑΝΤΑΝΤ) πρόσφεραν Δράμα και Καβάλα στους βούργαρους γιά να αποτρέψουν την Συμφωνία συμμαχίας με τους Γερμανούς.
1916.—Στην Βόρειο Ήπειρο, οι Ιταλοί καταλαμβάνουν τους Αγίους Σαράντα, το Δέλβινο, το Αργυρόκαστρο, το Παλαιόκαστρο και το Σουμπάσι.
1919.—Στο μέτωπο στην Μικράς Ασία γίνονται μάχες περιπόλων.
1920.—Ο Ελληνικός στρατός στην περιοχή τής Κιουτάχειας, εδραιώνει τις θέσεις του.
1921.—Στον τομέα τού Δορυλαίου – Αφιόν Καραχισάρ, οι Ελληνικές δυνάμεις μάχονται εναντίον των τούρκων σε μάχες τοπικής σημασίας.
.—Με μία κίνηση μακράν κάθε ηθικής και δικαίου, η Κοινωνία των Εθνών δέχεται την αλβανία στους κόλπους της. Ήταν προφανής η μισαλλοδοξία των φερομένων ως «Συμμάχων» τής Ελλάδος έναντι τής Μικρασιατικής Εκστρατείας και άλλων εθνικών θεμάτων, όπου με αυτό τον αισχρό τρόπο παρέδωσαν τούς Βορειοηπειρώτες στα νύχια των αλβανών.
.—Ο αντιπρόσωπος τής αλβανίας στην Κοινωνία των Εθνών (μετά τον Α΄ Παγκ. Πόλεμο έγινε Ο.Η.Ε.), κατέθεσε δήλωση ότι η αλβανία αναλαμβάνει την υποχρέωση να σεβαστεί τα θρησκευτικά και εκπαιδευτικά δικαιώματα των Ελλήνων βορειοηπειρωτών. Κατά την διάρκεια των συνομιλιών στην Φλωρεντία, η οποία οδήγησε στην υπογραφή τού ομώνυμου Πρωτοκόλλου, το νεοσύστατο κράτος τής αλβανίας, υπέγραψε Δήλωση, με την οποία αναγνώριζε την Ελληνικότητα των Ομογενών στην Βόρειο Ήπειρο και δεσμεύτηκε να σεβαστεί τα δικαιώματά τους. Βεβαίως, όλα αυτά μόνο στα χαρτιά (διότι, είναι γνωστό ότι αλβανός και ¨μπεσαλίκι¨ δε συμβάδισε ποτέ).
1922.—Τὰ Θρᾳκικὰ λιμάνια ἔχουν γεμίσει μὲ Ἕλληνες πρόσφυγες, ἕτοιμους νὰ ἀποχωρήσουν μαζὶ μὲ τὸν Ἑλληνικό Στρατό, κατόπιν τῆς μεγάλης προδοσίας τῶν «Συμμάχων». Ἡ Ἀνατολική Θρᾲκη βρίσκεται ξανὰ ὑπό κατοχή. Μὲ δεδομένο τὸ περιθώριο τῶν 45 ἡμερῶν ποὺ δόθηκε γιὰ τὴν ἐκκένωση τῆς Ἀνατολικῆς Θρᾲκης ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸ πληθυσμό, δημιουργήθηκε πανικός, διότι λόγῳ τῶν φρικαλεοτήτων ποὺ συνέβαιναν στὴν Μικρᾶ Ἀσία καὶ τὴν ἀποχώρηση τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ, οἱ Θρᾷκες, ἔχοντας πικρὴ πείρα ἀπὸ τὸ παρελθόν καὶ φοβούμενοι τοῦ τί θὰ ἀκολουθοῦσε, ἀναγκάστηκαν νὰ ἐγκαταλείψουν ἐσπευσμένα τὰ πατρογονικὰ ἐδάφη, πρὶν λήξει ὁ Ὀκτώβριος. Ὁ Κατεχάκης ὁρίστηκε Γενικὸς Διοικητὴς γιὰ νὰ συντονίσῃ μαζὶ μὲ τὴν Στρατιὰ τὴν φροντίδα τῆς συγκεντρώσεως καὶ μετακομίσεως τοῦ Θρᾳκικοῦ πληθυσμοῦ. Μὲ τὴν ἀποχώρηση καὶ τοῦ τελευταίου κατοίκου τῆς Καλλιπόλεως, «τελείωσε» ἡ πρώτη πράξη τῆς τραγωδίας.
1928.—Από σύγκρουση ελληνικού ατμόπλοιου με το γαλλικό υποβρύχιο «Οντίν», κοντά στις ακτές τής Ισπανίας, χάνουν την ζωή τους 43 άτομα.
1930.—Ποδοσφαιρικά σωματεία τού Νομού Σερρών σχηματίζουν την Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κεντρικής Μακεδονίας (στοιχεία Σάκης Αραμπατζής).
1932.—Ο αρχηγός τού Λαϊκού Κόμματος, Παναγής Τσαλδάρης αναγνωρίζει το πολίτευμα τής αβασίλευτης δημοκρατίας.
1941.—Οι Γερμανοί πραγματοποιούν την πρώτη τους επιχείρηση στα μαρτυρικά Κερδύλια. Δεν σημειώθηκαν θύματα.
.—Ιταλοί στρατιώτες μεταφέρουν πολεμικό υλικό μέσα στον αρχαιολογικό χώρο στην Ακρόπολη.
1942.—Ουσιαστική έναρξις δράσεως τού Ελληνικού Στρατού Απελευθερωτικής Προσπάθειας, με συνεχείς μονίμους ενόπλους, μονίμως διαμένοντας μακράν των οικιών τους.
.—Αντάρτες τής Εθνικής Αντιστασιακής Οργανώσεως ΠΑΟ, επιτίθενται κατά Γερμανών στο Βέρμιο τής Μακεδονίας. Μετά από μάχη πέντε ωρών, οι Γερμανοί μάζεψαν νεκρούς και τραυματίες, εγκαταλείποντας το μέρος.
.—Την ίδια μέρα, άλλοι αντάρτες τής ΠΑΟ επιτέθηκαν κατά Ιταλών και βουλγαροφρόνων στο Αμύνταιο. Οι αντάρτες μας ξεπάστρεψαν έναν Ιταλό και δέκα εννέα γενίτσαρους.
1943.—Απεβίωσε στην Νέα Υόρκη η σπουδαιότερη ελληνική φωνή στις ΗΠΑ των αρχών τού 20ου αιώνα, Μαρίκα Παπαγκίκα. Είχε γεννηθεί στην Κω το 1890.
.—«Τμήματα τού Αρχηγείου Φαρσάλων τού Ελληνικού Στρατού Απελευθερωτικής Προσπάθειας (ΕΣΑΠ), συνήψαν μάχην και αφόπλισαν Ελασίτας και εφεδροελασίτας εις Κισλάρ Φαρσάλων.»
.—Ο Ναπολέων Ζέρβας εισακούοντας τις εκκλήσεις των βορειοηπειρωτών γιά αποστολή αξιωματικού με σκοπό την οργάνωση τού αγώνα (όπως άλλωστε είχε κάνει το ΕΑΜ, γιά τα τμήματα που οργάνωσε από κοινού με αλβανούς), απέστειλε τον Θεόδ. Σαράντη, με το ψευδώνυμο «Ρισκάκης». Δυστυχώς, μετά τις αντιδράσεις τού Σ.Μ.Α. (Στρατού Μέσης Ανατολής), δεν επετράπη η είσοδός του (!..)
1944.—Ολιγάριθμα τμήματα Αγγλικού στρατού εισέρχονται στην πόλη των Πατρών. Αρχίζουν οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην πόλη, η οποία θα αναπνεύσει τον αέρα τής Ελευθερίας δύο ημέρες μετά. Μαζί τους εισήλθαν και τμήματα τού ΕΛΑΣ.
1945.—Γίνονται τα εγκαίνια τής νέας σιδηροδρομικής γραμμής η οποία θα ενώνει την Θεσσαλονίκη με την Αλεξανδρούπολη.
1946.—Η κυβέρνηση τού Κωνσταντίνου Τσαλδάρη ανανεώνει την θητεία της.
.—Οι αντάρτες κομμουνιστές εισβάλλουν στην πόλη τής Νάουσας. Πριν εκδιωχθούν από τις δυνάμεις τής Χωροφυλακής, πρόλαβαν να πυρπολήσουν πολλά σπίτια, μέσα στα οποία βρήκαν φρικτό θάνατο και 30 πολίτες.
.—Εκτελώντας διατεταγμένη αποστολή με αεροσκάφος, βρήκε τον θάνατο στον Λαγκαδά Θεσσαλονίκης ο διοικητής τής Μοίρας Διώξεως, Νικόλαος Βολωνάκης. Είχε λάβει μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις τού Ελληνοϊταλικού Πολέμου, και ακολούθως τής Μέσης Ανατολής.
1953.—Ψηφίζεται ο νόμος περί διανομής των γαιών τής αποξηραμένης λίμνης Κωπαΐδας.
1954.—Ο ηγέτης τού Βρετανικού Φιλελεύθερου Κόμματος, Clement Davies, κατά το ετήσιο Συνέδριο τού Κόμματός του στην Ουαλία, δήλωσε τα εξής καταπληκτικά: «[…] Αδυνατώ και προς στιγμήν να εννοήσω τις πράξεις μας εις Κύπρον. […] Ο λαός τής Κύπρου, ακριβώς όπως και ο λαός τού Σουδάν, έχει το δικαίωμα να κανονίσει ο ίδιος τα τού οίκου του. Η άρνησίς μας να τού δώσωμεν αυτοκυβέρνησιν, αποτελεί παραβίασιν των υποχρεώσεών μας εκ τού Ατλαντικού Χάρτου, εκ των Ηνωμένων Εθνών και τού Χάρτου των ανθρωπίνων ελευθεριών.»
1955.—Σημειώνεται έκρηξη σε οπλοπωλείο των Σερρών, το οποίο στοιχίζει την ζωή σε οκτώ ανθρώπους (πληροφορία Σάκης Αραμπατζής).
1961.—Σπείρα ιερόσυλων αρχαιοκάπηλων, με συνένοχους διεφθαρμένους και κατ’ επίφαση μοναχούς που αφαιρούσε πολύτιμα κειμήλια από τα μοναστήρια τού Αγίου Όρους, εξαρθρώνεται στην Θεσσαλονίκη.
1967.—Καθιερώνεται εξαετής υποχρεωτική εκπαίδευση και δύο βαθμίδες Εκπαιδεύσεως στην Ελλάδα.
1984.—Ο πρόεδρος τής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, Αθανάσιος Νάσιουτζικ, κατηγορήθηκε γιά την δολοφονία τού συναδέλφου του, Θανάση Διαμαντόπουλου. Το έγκλημα διαπράχθηκε στις 24/9/1984. Αιτία γιά την άγρια δολοφονία (το θύμα δέχτηκε 97 σφυριές εκ των οποίων τις 94 στο κρανίο), ήταν οικονομικές διαφορές και έμεινε γνωστό ως το «Έγκλημα στο Κολωνάκι». Ο δικαστικός «μαραθώνιος» κράτησε εννιά χρόνια, και αναδείχτηκε σε μία από τις κορυφαίες δικαστικές συγκρούσεις. Στο πλευρό τού Νάσιουτζικ, βρέθηκαν ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος, ο Αντώνης Φούσας και ο Αριστείδης Οικονομίδης. Επικεφαλής τής πολιτικής αγωγής, ήταν ο Νίκος Κωνσταντόπουλος.
1986.—Κατά την διάρκεια τροχοδρομήσεως στο αεροδρόμιο Πρεβέζης, το αεροσκάφος που χειριζόταν ο πιλότος Σπυρίδων Πιτσίνης, ανεφλέγη, με αποτέλεσμα ο χειριστής να υποστεί σοβαρά εγκαύματα και να εκπνεύσει στο 251 Γενικό Νοσοκομείο Αεροπορίας, μετά από νοσηλεία 34 ημερών.
1988.—Απεβίωσε ο Αλέξανδρος Ισσιγόνης (Alec Issigonis), ο Έλληνας μηχανικός που σχεδίασε όχι μόνο το θρυλικό «Mini» στα τέλη τής δεκαετίας τού ’50, αλλά και δύο επί πλέον βρετανικά αυτοκίνητα με τις υψηλότερες πωλήσεις στην ιστορία, το «Μόρις Μάινορ», και το «Ώστιν1100».
1989.—Γίνεται γνωστή η επιστροφή τού Γεώργιου Ράλλη στην Νέα Δημοκρατία.
1991.—Απεβίωσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Δημήτριος Α’, από οξύ έμφραγμα τού μυοκαρδίου. Τον διαδέχεται ο Βαρθολομαίος.
1992.—Ημερομηνία θανάτου τής συγγραφέως και εκπαιδευτικού, Άννας Τολούδη. Η συγγραφές με καταγωγή από το Μελένικο, πρόσφερε στην ιστορία και τον πολιτισμό τού Σιδηρόκαστρου.
1996.—Το αίτημα τής Ελλάδας γιά την επιστροφή των Γλυπτών τού Παρθενώνα, στηρίζουν 252 ευρωβουλευτές από όλα τα κράτη – μέλη και από όλες τις πολιτικές ομάδες τής Ευρωπαϊκής Ενώσεως.
.—Έναρξη τής δίκης τού «μεγαλοαπατεώνα» Γεώργιου Κοσκωτά σε δεύτερο βαθμό, στο πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την κατηγορία τεσσάρων κακουργημάτων τα οποία αφορούν την υπεξαίρεση 32 δισ. δρχ. από την Τράπεζα Κρήτης και την εισροή 12 δισ. δρχ. (από τα ποσά αυτά), στην εκδοτική εταιρία ‘’Γραμμή’’. Μέρος των χρημάτων χρησιμοποίησε και για την δωροδοκία πολιτικών. Η πρωτοβάθμια απόφαση τού τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων τής 8ης Νοεμβρίου 1994, τον είχε καταδικάσει σε είκοσι πέντε χρόνια κάθειρξη. Στα ίδια χρόνια καταδικάστηκε τελικά και από το δευτεροβάθμιο Πενταμελές Εφετείο στις 22 Μαΐου 1997. Ωστόσο, τού αναγνώρισαν και πάλι το ελαφρυντικό τής ‘’ειλικρινούς μεταμελείας’’. Ο Γεώργιος Κοσκωτάς αποφυλακίστηκε στις 16 Μαρτίου 2001, έχοντας εκτίσει τα 3/5 τής ποινής του. Δεν επέστρεψε ποτέ τα ποσά που υπεξαίρεσε, καθώς εκείνη την εποχή δεν υπήρχε νόμος γιά την επιστροφή στο Δημόσιο χρημάτων από υπεξαιρέσεις, εφ’ όσον η ποινή τής φυλακίσεως θεωρούνταν αρκετή ως τιμωρία.
1997.—Τα κράτη-μέλη τής Ευρωπαϊκής Ενώσεως, υπογράφουν στο Άμστερνταμ την αναθεώρηση τής Συνθήκης τού Μάαστριχτ (Συνθήκη τού Άμστερνταμ).
2002.—Ο Ντέμης Νικολαΐδης γίνεται ο πρώτος «σκόρερ» γιά ελληνική ομάδα στα Κύπελλα Ευρώπης, ξεπερνώντας τον Δημήτρη Σαραβάκο (24 τέρματα) με το τέρμα που πέτυχε στον αγώνα ΑΕΚ- Ρεάλ Μαδρίτης (3-3) γιά τους ομίλους τού “Τσάμπιονς Λίγκ” (Champions League).
2011.—Εκδήλωση πραγματοποίησε το αμετανόητο Κ.Κ.Ε. στο Α΄Νεκροταφείο Αθηνών, γιά την αποκατάσταση τού εγκληματία Νίκου Ζαχαριάδη.
2017.—Ο αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα, ανέβαλε τα σχέδιά του ύστερα από παρεμβάσεις κυρίως τής πρεσβείας των Η.Π.Α. στα Τίρανα, γιά άμεσες κατεδαφίσεις ελληνικών περιουσιών στην Χιμάρα. Η πρεσβεία των Η.Π.Α. στα Τίρανα, σημείωσε μάλιστα ότι προκύπτουν και προβλήματα ανθρωπιστικής φύσεως από τις επαπειλούμενες κατεδαφίσεις ελληνικών περιουσιών.
.—Μπορεί γιά την Χιμάρα να σταμάτησαν προσωρινά οι διώξεις, αλλά στην Αυλώνα οι περιουσίες των Ελλήνων έχουν επίσης στοχοποιηθεί, με τελικό σκοπό την απαλλοτρίωση και την εκδίωξη των Ομογενών. Ο αλβανός πρωθυπουργός, χρησιμοποιώντας το πρόσχημα των αλβανικών νόμων γιά «απαλλοτριώσεις σε έργα δημοσίου συμφέροντος», σκοπεύει να διώξει τις ελληνικές οικογένειες και από την Αυλώνα. Εν τω μεταξύ, ο Υπ. Εξ. Νίκος Κοτζιάς, προέβη σε δηλώσεις τονίζοντας ότι «[…] η ελληνική κοινότητα στην Αλβανία βρίσκεται υπό την προστασία τής Ελληνικής Δημοκρατίας και σε αυτές τις στιγμές, στην υπεράσπιση τής Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και των Η.Π.Α.».
.—Μετά από 6 μήνες ομηρίας, ο επιχειρηματίας Μιχάλης Λεμπιδάκης απελευθερώθηκε χάρις στην επιτυχή επιχείρηση τής Ελληνικής Αστυνομίας. Είχε απαχθεί στις 30 Μαρτίου. Η Ελληνική Αστυνομία γνώριζε γιά αρκετό χρονικό διάστημα τον χώρο όπου ο επιχειρηματίας τελούσε σε καθεστώς ομηρίας, σχεδίαζε όμως πολύ προσεκτικά την επιχείρηση απελευθερώσεώς του. Οι απαγωγείς αρχικά είχαν ζητήσει 30.000.000 ευρώ ως λύτρα, γιά να καταλήξουν μετά από διαπραγματεύσεις στα 18.000.000 ευρώ. Ο χώρος στον οποίο έκρυβαν οι απαγωγείς τον επιχειρηματία, βρισκόταν στο 6ο χλμ τής Εθνικής οδού Χανίων-Ρεθύμνης. Οι πέντε από τους επτά απαγωγείς είναι από την Κρήτη. Σε βάρος όλων ασκήθηκε ποινική δίωξη γιά τα – κατά περίπτωση – αδικήματα τής διευθύνσεως, συγκροτήσεως και εντάξεως ως μέλους σε εγκληματική οργάνωση, κατοχής όπλων προς εξυπηρέτηση των σκοπών της, αντιστάσεως, εμπρησμού από πρόθεση, κ.α.