,

,

Αρχιεπισκοπή Αθηνών – Στερεά Ελλάς

Αρχιμ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΛΥΜΠΡΙΤΗΣ (+24/12/1944)

.

……….Η εκκλησία και Πατρίδα ήσαν οι πόλοι, γύρω στους οποίους στρεφόταν η ζωή τού π. Βασιλείου Λυμπρίτη, τού εκλεκτού τέκνου τής ευάνδρου Κρήτης, σ’ ένα χωριό τής οποίας γεννήθηκε στα 1910 από γονείς ευσεβείς. Αξιόλογη ήταν η εκ­κλησιαστική του δράσις, εμπνευσμένη από το πνεύμα τού Ευαγγελίου.

Κηρύγματα, συγκεντρώσεις, μορφωτικές εκδρομές, ό,τι άλλο βοηθεί και προάγει την χριστιανική ζωή, ήσαν οι αγαπητές εκκλησιαστικές απασχολήσεις τού π. Βα­σιλείου. Ήξερε ακόμα να εκδηλώνει τόσον ωραία την με­γάλη κι αληθινή του αγάπη προς τους χριστιανούς. Πολλοί —κι έξω από την ενορία του των Αγ. Αναργύρων Ν. Ιω­νίας, όπου ως εφημέριος υπηρετούσε—θυμούνται ακόμα την λαμπρή φιλανθρωπική του δράση.

……….Ακόμα κι οι εχθροί τής Εκκλησίας κομμουνισταί είχαν μερίδιο στην αγάπη του. Αλλ’ αυτό ακριβώς το τελευταίο ήσαν οι άνθρακες —κατά τον Απόστολον Παύλον — «επί την κεφαλήν αυτών», που έθρεψαν την φλόγα τού μίσους των. Ο π. Βασίλειος το διαι­σθανόταν και χωρίς να αλλάξει γραμμή περίμενε από πού θα ’ρχόταν το χτύπημα. Οι προσευχές του γίνονταν ολοένα θερμότερες.

……….Η ημέρα τού π. Βασιλείου ήταν η 14 Δεκεμβρίου 1944. Ήσυχα κι ευλαβικά είχε τελειώσει τον εσπερινό του, όταν ήρθαν οι ΕΛΑΣίτες και τον συνέλαβαν «γι’ ανάκριση». Η «ανάκρισις» ήταν δεκαήμερο μαρτύριο στα Διυλιστήρια τής Ούλεν.

……….Από ‘κει στις 24 τού ίδιου μηνός, μεσάνυχτα, τον μετέφεραν στις Κουκουβάουνες, στη θέση «Μάρμαρα» και τον εξετέλεσαν άγρια. Κοντά στην «χωματερή» βρέθηκε ο νεκρός του, ακρωτηριασμένος, δεμένος με καλώδια και με σπασμένα τα πόδια από σιδερένιο λοστό. Ούτε είδος είχε ούτε μορφή.

……….Η στοργή όμως τής αδελφής του, κατόρθωσε να βρει ιδιαί­τερα σημάδια στο καλιμαύχι, στα λίγα μαλλιά και γένεια που δεν τού είχαν ξερριζώσει, στα δόντια, στον εγχειρισμένο αντίχειρα τού δεξιού χεριού κι έγινε η αναγνώρισίς του. Πή­ραν το τίμιο λείψανο τού μάρτυρος οι δικοί του κι οι επί­τροποι τής ενορίας Αγ. Αναργύρων και το ενταφίασαν στο πίσω μέρος τού Ναού.

……….Ο π. Βασίλειος Λυμπρίτης ήταν λειτουργός με συναίσθηση τής αποστολής και τής ευθύνης του, χριστιανός που ζούσε τον πόνο των αδελφών του και τον ένιωθε σαν δικό του. Αυτό μαρτυρεί έκθεσίς του προς την Αρχιεπισκοπή Αθηνών, όπου μιλά γιά τα θύματα των Γερμανών.

……….«Με δάκρυα εις τα μάτια γράφω αυτάς τας τραγικάς σελίδας, εξιστορών τον τραγικόν θάνατον των αθώων Ελλήνων που με θάρρος εβάδισαν προς αυτόν και με το αίμα των επότισαν και ποτίζουν το δένδρον τής Ελευθερίας. Θα μού μείνουν αλη­σμόνητοι αυταί αι τραγικαί στιγμαί τής ζωής μου και δεν θα ξεχάσω ποτέ την απανθρωπίαν των Γερμανών...» (Εκτελεσθέντες επί Κατοχής, Αθήναι 1947 σελ. 119).

Με αυτό το ηρωϊκό θάρρος εβάδισε και ο ίδιος στο μαρτύριο.

***

Επιμέλεια μονοτονικού κειμένου:  « Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο »

Πηγή το βιβλίο: “Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1941-1949». 

Τὴν ἴδια ἡμέρα δολοφονήθηκε ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἀναστάσιος Κρητικός.

Γι' αὐτό, τῶν ἱερέων ποὺ ἐμαρτύρησαν γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἔθνος τους,  ἄς εἶναι ἡ μνήμη αἰωνίᾳ.